Yüzyıllar önce söylenen sözler, bugünün insanına yetiyorBazen insan durup düşünmeli…
Bu kadar kalabalığın içinde neden bu kadar yalnızız, bu kadar imkânın içinde neden bu kadar huzursuzuz diye kendine sormalı.
Teknoloji ilerledi, şehirler büyüdü, yollar çoğaldı, hayat hızlandı. Ama insanın kalbi aynı kaldı. Belki de sorun tam burada. Biz dış dünyayı değiştirmeye çalıştık, fakat iç dünyamızı ihmal ettik.
Yüzyıllar önce Anadolu’da bir gönül eri çıkmış ve bugünün insanına bile yeten sözler söylemiş.
Adı Hacı Bektaş-ı Velî.
Öyle uzun uzun konuşmamış, anlaşılması zor cümleler kurmamış. Ama söylediği birkaç söz, bugün yaşadığımız birçok sıkıntının cevabı olacak kadar derin. Çünkü o, insanı değiştirmeden dünyanın değişmeyeceğini bilenlerdenmiş.
“Eline, beline, diline sahip ol” demiş.
Bugün yaşadığımız kırgınlıkların, kavgaların, huzursuzlukların çoğu aslında buradan çıkmıyor mu?
Bir anlık öfke, düşünmeden söylenen bir söz, kontrol edilemeyen bir hırs… Bazen yılların dostluğunu bitiriyor, bazen aileleri ayırıyor, bazen insanın kendi vicdanıyla arasına duvar örüyor.
İnsan önce kendini yönetmeyi öğrenmeden, hayatı yönetemiyor.
“İncinsen de incitme” demiş.
Söylemesi kolay, yaşaması zor bir söz. Ama insanın büyüklüğü de burada belli oluyor.
Herkes iyi günde iyi olabilir. Marifet, zor zamanda da insan kalabilmek.
Bugün toplum olarak en çok ihtiyacımız olan şey belki de budur.
Kırmadan konuşmak, yıkmadan anlatmak, öfkeyle değil akılla yürümek.
Çünkü incitmek kolaydır, zor olan incinmişken bile vicdanını kaybetmemektir.
“Düşmanınızın bile insan olduğunu unutmayın” demiş.
Bugün en çok unuttuğumuz sözlerden biri belki de budur.
Fikir ayrılığı olabilir, düşünce farklı olabilir, hayat görüşü değişik olabilir. Ama insanı insan olarak görmeyi bıraktığımız gün, asıl kaybeden yine biz oluruz.
Öfke büyüdükçe kalpler küçülür, anlayış arttıkça insan büyür.
Ve en büyük çağrısını yapmış:
“Bir olalım, iri olalım, diri olalım.”
Bu söz sadece bir nasihat değil, bir milletin ayakta kalma sebebidir.
Birlik varsa güç vardır.
Birlik varsa huzur vardır.
Birlik varsa gelecek vardır.
İnsan tek başına güçlü olabilir ama birlikte olunca sağlam olur. Toplum dediğin şey sadece kalabalık değil, aynı yürekte buluşabilmektir.
Bugün dönüp baktığımızda anlıyoruz ki yüzyıllar önce söylenen bu sözler sadece o zamanın insanına değil, en çok da bugünün insanına lazım.
Ramazan bitiyor… ama Ramazan’ın bize hatırlattığı şeylerin bitmemesi gerekiyor.
İnsan değişmeden dünya değişmiyor. Kalp düzelmeden hayat düzelmiyor.
Belki de bütün mesele şudur;
Biz dünyayı düzeltmeye çalışırken, kendimizi ne kadar düzeltiyoruz?
Çünkü gerçek değişim dışarıda değil, insanın içinde başlar.
Ve belki de bütün bu sözlerin özeti tek bir cümlede saklıdır:
İnsan dünyayı değiştirmeye çalışmadan önce kalbini güzelleştirmeyi öğrenmelidir.
