“Söz herkesin yapabileceği iştir.
Sükût ise kendini aşabilenlerin marifetidir.”
Bu cümleyi düşündüğümde aklıma önce Ramazan gelir…
Sonra da eski Elazığ mahalleleri.
Bizim büyüdüğümüz mahallelerde kapılar kapanırdı ama gönüller kapanmazdı.
İftar vakti yaklaştığında sokaklara ayrı bir huzur çökerdi. O sessizlik bir boşluk değil, bir edepti.
Bir evde pişen yemek mutlaka komşuya uğrardı.
Bir tabak içli köfte, bir tas çorba, bir dilim tatlı…
Ama aslında paylaşılan sadece yemek değildi; hatırdı, muhabbettir, kardeşlikti.
Teravih sonrası ağır adımlarla yürüyen büyüklerimizi hatırlıyorum.
Az konuşurlar, çok dinlerlerdi.
Söz tartılır, ölçülür, öyle söylenirdi.
Elazığ insanının bir vakarı vardır.
Yüksek sesle değil, yerinde duruşla konuşur.
Her düşünce hemen dile gelmez.
Çünkü bilir ki bazen susmak, karşıdakini incitmemektir.
Ramazan bize sadece aç kalmayı öğretmez.
Nefsini tutmayı öğretir.
Dilini tutmayı öğretir.
Haklı olsan bile gönül kırmamayı öğretir.
Bugün konuşmak kolaylaştı.
Ama susmak zorlaştı.
Oysa toplum dediğimiz şey;
birbirini kırmadan yaşayabilme terbiyesidir.
Değer dediğimiz şey;
haklıyken bile ölçüyü kaybetmemektir.
Bir kelime kalp kırabilir.
Bir sükût ise gönül onarabilir.
Elazığ’ın gücü yüksek sesinde değil,
vakarlı duruşundadır.
Mahalle kültüründe, paylaşma geleneğinde,
büyüğe saygı, küçüğe şefkat anlayışındadır.
Belki de yeniden hatırlamamız gereken budur:
Söz herkesindir.
Ama sükût, kendini aşabilenlerin marifetidir.
Kalbi kırmadan konuşabilen,
konuşmadan da anlaşılabilen bir şehir olabilmek dileğiyle…
Ramazan’ın bereketi üzerimize olsun.
