“Herkesi memnun etmeye çalışan hiç kimseyi memnun edemez.”
Bir gün Hoca merhum, oğlunu eşeğe bindirmiş; kendisi de arkasından ağır ağır yürüyerek köye gidiyormuş. Yolda bunları görenler:
— Dünya tersine döndü galiba! Baksana hâle! İhtiyar adam yerde yürüyor da parmak kadar çocuk eşeğin üzerinde. Ne ayıp şey, değil mi? diye söylenmeye başlamışlar.
Bu sözleri duyan Hoca merhum, eşekten oğlunu indirip kendisi binmiş. Biraz gidince birkaç kişiye daha rastlamışlar. Onlar da:
— Şu hâle bakın siz! Koskoca adam binmiş eşeğe, parmak kadar çocuk arkasından yetişeyim diye ter döküyor. İnsanoğlu işte, hep kendini düşünür, diye konuşmaya başlamışlar.
Bu sözleri de duyan Hoca:
— Oğlum, en iyisi gel, beraber binelim. Bakalım ne diyecekler? demiş.
Hoca önde, oğlu arkada giderlerken birkaç kişi daha görmüş onları. Onlar da:
— Şu insanoğlunda merhamet diye bir şey kalmadı. Baksana, eşeğin beli neredeyse yere değecek. Yerde yürüseler sanki ölecekler mi? Azıcık Allah korkusu olan insan böyle yapmaz, gibi sözler söyleyerek uzaklaşmışlar.
Hoca bu sefer:
— Oğlum, en iyisi ikimiz de yürüyelim. Öyle ettik olmadı, böyle ettik olmadı. Bir de bu şekilde deneyelim bakalım, demiş.
Eşek önlerinde, onlar arkada yollarına devam ederlerken birkaç kişi daha görmüş bunları. Onlar da:
— Şunlarınki de akıl mı yani? Eşek önlerinde bomboş gidiyor da her ikisi de şu sıcakta yerde yürüyorlar. İnsan, boş eşek olur da binmez mi hiç?! demişler.
Bu sözleri de duyan Hoca:
— Gördün ya oğul, her kafadan bir ses çıkıyor. Ne yapsan beğenmiyorlar. En iyisi bildiğinden şaşmayacaksın. Elin ağzı torba değil ki büzesin! demiş.Başkalarının eleştirilerine göre sürekli yön değiştiren kişiler, sonunda kendi doğrularını kaybetme riskiyle karşı karşıya kalırlar.
Elbette insan farklı görüşleri dinlemeli; akıl ve vicdan süzgecinden geçirdiği doğru bildiği yoldan da ayrılmamalıdır.
Biz hep öyle yaptık.
Bildiğimiz doğruları “el” ne der diye değil “Hak” ne der diye ifade ettik.
Hoca merhumdan ders aldık.
Bundan sonra da öyle yapmaya devam edeceğiz.
