Bir çiftlikte yaşayan küçük bir fare, duvardaki çatlaktan bakarken bir şey gördü: Çiftçiyle karısı bir paket açıyordu.
Fare düşündü: “Acaba içinde yiyecek mi var?”
Ama paket açıldığında gördüğü şey bir fare kapanıydı.
Hemen koşup diğer hayvanlara haber verdi:
“Evde kapan var! Evde kapan var! Bir şeyler yapmalıyız!” diye bağırmaya başladı.
Tavuk başını kaldırdı, baktı ve dedi ki:
“Fare kardeş, bu senin sorunun. Ben her gün yumurtamı veriyorum. Çiftçi benden memnun. Bu beni ilgilendirmez.” dedi…
Ve yoluna devam etti.
Fare bu kez koyuna gitti:
“Evde kapan var!”
Koyun üzgün bir sesle cevap verdi:
“Senin için dua ederim… ama elimden bir şey gelmez.” dedi…
Fare son çare olarak öküzün yanına koştu:
“Evde kapan var! Birlikte bir şey yapmalıyız!”
Öküz, kendinden emin bir şekilde dedi ki:
“Benim için bir tehlike yok. Ben güçlü bir hayvanım. Bu mesele beni ilgilendirmez.” dedi ve nihayetinde fare yalnız kaldı.
Ve o kapanla tek başına yüzleşmek zorunda kaldı.
Bir gece evde bir ses duyuldu. Kapan kapanmıştı.
Ama fareye değil… Kapana bir yılan yakalanmıştı.
Bu sesi duyan çiftçinin karısı, karanlıkta kapana yaklaşınca kuyruğu sıkışan yılan acıyla onu ısırdı. Kadın hastalandı.
Herkes bilir… Hasta birine ne yapılır?
İyileşsin diye tavuk kesildi, çorbası yapıldı.
Ama kadın iyileşemedi. Ziyarete gelenler arttı.
Misafirleri ağırlamak için bu sefer koyun kesildi.
Kadın yine kurtulamadı.
Ve cenaze günü geldiğinde…
Kalabalığı doyurmak için bu sefer de kalan öküz kesildi.
Ve o gün anlaşıldı ki: Kapan sadece fare için kurulmamıştı.
Ama herkes… öyle zannetmişti.
Demem o ki;
Kapanın sadece başkaları için kurulduğunu zannedip, sırf kapanı kuran çiftçiye yalakalık olsun diye kapana habire peynir taşıyanların akıbeti; tavuk, koyun ve öküzden farklı olmayacak.
Onlar da çiftçinin karısının akıbetine uğrayacak…
Vesselam.
