8 Mart geldiğinde herkes kadınlardan bahseder. Kürsüler kurulur, mesajlar yayınlanır, çiçekler dağıtılır. Kadınların gücü, emeği, başarısı uzun uzun anlatılır.
Ama 9 Mart sabahı Anadolu’da birçok kadın yine aynı gerçekle baş başa kalır.
Yalnızlık.
Çünkü Anadolu’da kadın girişimci olmak hâlâ kolay değildir. Bir kadın “Ben iş kuracağım” dediği anda karşısına çoğu zaman piyasadan önce toplum çıkar. “Kadından iş insanı olur mu?”, “Evinde otursana”, “Bu iş sana göre değil” sözleri hâlâ birçok kadının cesaretini sınayan cümlelerdir.
Sorun sadece para bulmak değildir.
Sorun çoğu zaman güven bulamamaktır.
Kadın girişimciye kredi verirken iki kere düşünen sistem, destek programlarına ulaşırken karşısına çıkan bürokrasi, bilgiye erişimde yaşanan zorluklar… Hepsi bir araya geldiğinde Anadolu’da kadınlar için girişimcilik neredeyse bir sabır sınavına dönüşür.
Evet, teşvikler var.
Evet, hibeler var.
Ama Anadolu’da birçok kadın bu desteklere ulaşmanın ne kadar zor olduğunu yaşayarak biliyor. Başvuru süreçleri karmaşık, bilgiye ulaşmak sınırlı, çoğu zaman kapılar erkek girişimcilere daha kolay açılıyor.
Bu bir gerçek.
Ama bir başka gerçek daha var.
Anadolu’nun kadınları pes etmiyor.
Küçük mutfaklardan markalar çıkaran kadınlar var. Evde yaptığı ürünü şehir dışına gönderen kadınlar var. Küçük bir dükkân açıp ailesinin kaderini değiştirmeye çalışan kadınlar var.
Belki televizyonlara çıkmıyorlar.
Belki büyük ödül törenlerinde isimleri okunmuyor.
Ama Anadolu’da sessiz bir ekonomi var ve o ekonominin görünmeyen omurgasında kadınlar duruyor.
Bugün birçok şehirde kadınların kurduğu küçük işletmeler sadece bir kazanç kapısı değil; aynı zamanda özgüvenin, bağımsızlığın ve değişimin kapısı.
Ama şu soruyu artık açıkça sormak gerekiyor:
Eğer kadın girişimciliği bu kadar önemliyse, neden hâlâ bu kadar zor?
Neden hâlâ birçok kadın iş kurarken önce çevresini ikna etmek zorunda kalıyor?
Neden hâlâ desteklere ulaşmak bir mücadeleye dönüşüyor?
8 Mart sadece güzel sözlerin günü olmamalı.
8 Mart, Anadolu’daki kadın girişimcilerin gerçekten görülmesi gereken gün olmalı.
Çünkü onlar zaten mücadele ediyor.
Onlar zaten çalışıyor.
Onlar zaten üretmeye devam ediyor.
Asıl mesele şu:
Biz onların önünü gerçekten açıyor muyuz?
Yoksa her yıl aynı sözleri söyleyip Anadolu’nun çalışkan kadınlarını yine kendi mücadeleleriyle baş başa mı bırakıyoruz?
Anadolu’nun kadınları cevabı çoktan vermiş durumda.
“Biz başaracağız.”
Ama artık bu mücadelede yalnız kalmamaları gerekiyor.
